the mask, originally uploaded by arcanainopinatum.

όπου φυσήξει ο άνεμος

If It Be Your Will...

Rhythms del Mundo feat. Coco & U2

Ο μαλάκας είναι ένας. Αν δεν μπορείς να τον αναγνωρίσεις το πιο πιθανό είναι ότι είσαι εσύ ο ίδιος και δεν το παραδέχεσαι για να μην συνειδητοποιήσεις το μέγεθος της μαλακίας σου. ώσπου αντέξεις...

ήταν μια φορά κι έναν καιρό...

ναι , ναι, έτσι ακριβώς. τα μάζεψα όλα τα πράγματα μου , τα φύλαξα σε ένα γκαράζ, πήρα τις βαλίτσες μου και έφυγα. πήγα στην άλλη άκρη . είμαι εκεί που είναι το αλλού. μακρυά από το πουθενά. σήμερα είμαι υγρό που προσπαθεί να εφαρμόσει καλά στο δοχείο που δεν έχει τοιχώματα, ούτε πάτο , μα ούτε καπάκι... και λατρεύω την αίσθηση που μου προκαλεί. δεν χρειάζειται να χωρέσω πουθενά, σε κανένα δοχείο , σε κανένα κουτί , σε κανένα όνειρο. έχω τη δική μου φόρμα και σχήμα , χωρίς στατικότητα. προχωράω σαν γάτα, δοκιμάζοντας νέο έδαφος. με ξαναγράφω, παραμύθι με νέα αρχή, χωρίς τέλος. θα ζήσω εκεί καλά ... και αλλού καλύτερα.

photo by: click εδώ

click και εδώ

si yo pudiera ser el mar...

Ο κύκλος έκλεισε και δεν ξανανοίγει. Ότι ήταν να ειπωθεί πια, ειπώθηκε από όλους.Η βόμβα έσκασε και άρχισε η καταμέτρηση "τραυματιών". Έχω αρχίσει τις λίστες, τα σημειώματα, να σχεδιάζω αγγελίες, σε μια φρενήρη πορεία που δεν θα σταματήσει αν δεν βγει από πάνω μου και αυτό το τελευταίο βρεγμένο ρούχο που έχει κολήσει στο σώμα μου σα βδέλλα. Θα φύγω για λίγo. Ελπίζω να καταλήξω εκεί που θέλω και με το άτομο που εγώ θέλω. Η αγωνία της συνάντησης αυτής, μεταφράζεται σε χίλιες στροφές στο στομάχι, σε αϋπνίες, στο να ξεχνάω να φάω, στο να βλέπω κάθε νύχτα το ίδιο όνειρο. Ναι ρε , αυτό θα κάνω και σ' όποιον αρέσει! Φεύγω.

!!!

έχει αρχίσει το αεράκι να φυσάει.μου κάνει σινιάλο ότι έχει νυχτώσει θροΐζοντας τα φύλλα των δέντρων του κήπου.αποκρίνομαι στο κάλεσμα της νύχτας και βγαίνω έξω. ξαπλώνω στην αιώρα κάτω από το γιασεμί.δεν βλέπω το φεγγάρι απόψε. κρυφοκοιτάζω τα αστέρια ανάμεσα στα λουλούδια και τα φύλλα πάνω από το πρόσωπό μου και ονειρεύομαι. ονειρεύομαι ότι η αιώρα μου γίνεται βαρκάκι και ο κήπος μου μια θάλασσα. η εικόνα αυτή πυροδοτεί και πάλι την επιθυμία για φυγή. φέρνω και πάλι στο μυαλό μου το "σχέδιο" της απόδρασης. θα ήθελα όλα να γίνονταν απλά και εύκολα,χωρίς συναισθηματισμούς, χωρίς πόνο για κανέναν από τους δυο μας. μα ξέρω πως αυτό δεν πρόκειται να γίνει .θα πιούμε και οι δύο αυτό το ποτήρι. σκέφτομαι τις γελοίες λεπτομέρειες για να μου αποσπάσω την προσοχή από το πιο επίπονο κομμάτι. αναλίσκομαι στο να σκέφτομαι ποιος από τους δύο θα συνεχίσει να μένει στο σπίτι , πού θα πάω να μείνω αμέσως μετά, ποιος θα πάρει το γάτο, τί θα γίνει με τα έπιπλα, πώς θα χωρέσει η ζωή μου σε κούτες πάλι και πως μπορούν να γίνουν όλα αστραπιαία χωρίς να χρειαστεί να συνυπάρξουμε στον ίδιο χώρο ξανά. με πιάνει νευρικό γέλοιο. ακούω βήματα πάνω στα πεσμένα φύλλα και διώχνω βίαια τις τελευταίες σκέψεις μου. "θα πάω να ξαπλώσω , θα έρθεις;" "όχι θα μείνω λίγο ακόμα" (μέχρι τον αύγουστο), σκέφτηκα, χαμένη και πάλι στη θάλασσα του κήπου μου.

"Μη στεναχωριέσαι για πράγματα που δεν μπορούν να αλλάξουν,να στεναχωριέσαι αν μπορούσες να τ'αλλάξεις και δεν το έκανες". Αυτό το είχες πεί σε κάποιο συνάδελφό σου, ο οποίος αμέσως μετά την αγγελία του θανάτου σου, έσπευσε να σου γράψει αφιέρωμα στη στήλη του και το συμπεριέλαβε. Δεν μου είχες πει ποτέ κάτι τέτοιο.Δεν χρειάστηκε. Τότε είχα κότσια. Ευτυχώς που το είπες σε κάποιον άλλον όμως. Έχουν περάσει εφτά χρόνια κιόλας. Δεν ξέρεις πως σήμερα το μόνο που με παρηγόρησε ήταν αυτή σου η φράση και θα τη χρειαστώ για αρκετό καιρό ακόμα , μέχρι να βρω κουράγιο να αλλάξω αυτά που μπορώ. τώρα έχω μετανιώσει για πρώτη φορά και χρειάστηκα να σε ακούσω. μου λείπεις.

παραμύθι-διάβασέ το με προσοχή

Φαντάσου για λίγο ότι στη ζωή του καθενός, υπάρχει κρυμμένη μια απειροελάχιστη χρυσή στιγμή, ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, που βαστά όσο το ανοιγόκλειμα των βλεφάρων. H στιγμή ετούτη περιέχει μέσα της το "ΆΠΑΝ".
Πρόσεξε όμως! Κανείς δεν ξέρει σε ποιο καρέ της ζωής του θα δει και θα ζήσει τη δικιά του στιγμή . Ακόμα και αν τη δει κανείς, δεν είναι βέβαιο ότι θα την αναγνωρίσει. Όλοι όμως γνωρίζουν ότι υπάρχει και ελπίζουν να τη δουν.
Υπάρχει και κάτι άλλο. Σε μερικούς άτυχους, δεν έχει μπεί καμιά στιγμή τέτοια. Οι φουκαριάρηδες δεν το γνωρίζουν αυτό που τους έχει συμβεί και μια ζωή περιμένουν και ελπίζουν να τη δούν. Όταν το λάθος διαπιστωθεί, τους δίδεται μια δεύτερη ευκαιρία. Τους δίδεται μια επιλογή. Ή να ζήσουν τη "στιγμή που περικλύει το Άπαν" αμέσως, ή να μην τη ζήσουν ποτέ και αντ' αυτού, να μάθουν ποιά θα είναι η χρονική στιγμή του θανάτου τους.
Οι περισσότεροι λέει, επιλέγουν το πρώτο από τα δύο: να ζήσουν τη "στιγμή που περιέχει το Άπαν" αμέσως. Οι υπόλοιποι, διαλέγουν το δεύτερο: να μάθουν πότε θα πεθάνουν. Οι μεν πρώτοι ζούν την υπόλοιπή τους ζωή χωρίς καμιά ελπίδα , χωρίς κάτι να περιμένουν. Οι μεν δεύτεροι περιμένουν με αγωνία να μάθουν μέχρι πότε θα ζήσουν (κανείς δεν τους είπε πότε ενημερωθούν). Όσο δε λαμβάνουν απάντηση, τους λούζει κρύος ιδρώτας και αγωνία γιατί πιστεύουν ότι τους έχουν αδικήσει για δεύτερη φορά στη ζωή τους. Το μαρτύριό τους συνεχίζει μέχρι που τους κυριεύει η απελπισία. Αυτούς τους ονομάζουν αυτόχειρες.
Όσο για τους τυχερούς, αυτούς που έχουν στη ζωή τους κρυμμένη τη "χρυσή στιγμή που περιέχει το Άπαν", δεν συνειδητοποιούν ποτέ ότι την έχουν δεί όταν αυτό συμβεί. ή ακόμα και αν το συνειδητοποιήσουν αυτό συμβαίνει πια πολύ αργά, γιατί είχαν κλειστά τα μάτια τους και δεν την πρόλαβαν.




Εσύ καλέ μου αναγνώστη σε ποια από τις τρεις ζωές θα ήθελες να είσαι;





















Ευτυχώς που στην αρχή σου είπα "φαντάσου", ή μήπως δεν το είδες;

έλα μαζί μου

Ναι ρε γαμώτο , πήγα! και τραγουδούσε μες τη βροχή. και 'μεις μαζί της

και περπάτησα τους δρόμους της.είχαν πολλά να πουν και άλλα τόσα να κρύψουν

1η Μαίου 2008 φωνάξαμε,γιορτάσαμε,ήπιαμε, περπατήσαμε μαζί της

η πύλη του χρόνου, η πονηρή, τάζει ταξίδια σε όλους φτάνει να μπεις μέσα της. μα μην την πιστέψεις και προπαντώς μην την περάσεις...

ταξίδι

-πως πέρασες;
-... ... δεν ξέρω ακόμα.
-πες μου που πήγες , τί είδες;
-(δεν θέλω) πήγα στη Βαρκελώνη και μετά στην Πορτογαλία
-γιατί; για διακοπές;
-(όχι) ναι

Λάρνακα-Βουκουρέστι-Βαρκελώνη.στο αεροπλάνο.Η κοπέλα δίπλα μου ψάχνει το βλέμμα μου.θέλει να μιλήσει.βαριέται.εγω θέλω;δεν ξέρω.συνεχίζει.τη λυπάμαι, φαίνεται θλιμμένη παρόλο το έτοιμο χαμόγελο σε περίπτωση που αποφασίσω να συναντήσω το βλέμμα της.έχει περίεργο πρόσωπο.έχει ψεύτικα ζωγραφιστά φρύδια, πιο πάνω από τα δικά της, τα οποία έχουν αρχίσει να ξαναβγαίνουν.με χαιρετά.με ρωτά που πάω.δεν άκουσε την απάντηση.μου λέει γι αυτήν.θα μπορούσε να μου πει τα πάντα.δείχνω έλεος και δεν τη ρωτάω, την αφήνω να μου πεί αυτή αυτά που θέλει.μου λέει για τον άντρα της. και τα δεινά του γάμου της και τη δυστυχία της, από την οποία νομίζει πως δεν μπορεί να ξεφύγει. η ώρα περνάει και δεν έχει τελειώσει την αφήγηση ακόμα.δεν με ρώτησε το όνομά μου και δεν μου είπε το δικό της.δεν έχει σημασία.θέλω να πάω τουαλέτα.πως να τη διακόψω;γαμώτο.σηκώνομαι , χωρίς πολλά λόγια και πάω.σκατά , κάποιος κάφρος έχει κατουρήσει στο νιπτήρα και έκλεισε και την υδροροή για να τα βρει ο επόμενος.πάω πίσω στη θέση μου άπραγη και έτοιμη να ξεράσω.η αφήγηση συνεχίζει .φτάσαμε.με κοιτάει με ύφος, έχω ακόμα κι άλλα να πω...καλή τύχη της λέω .σε ευχαριστώ μου λέει με ανακούφιση.φεύγει και συνεχίζω για τις transit πτήσεις.

Βουκουρέστι στο αεροδρόμιο, σε ένα διάδρομο μπροστά από μια πινακίδα "transit'.Μπροστά από μια πύλη ελέγχου που μοιάζει εγκαταλελειμμένη, η βαριεστημένη αστυνομικός μου ζητά να περιμένω και μου δείχνει με το βλέμμα της ένα πάγκο με τρία καθίσματα.το ίδιο λέει και σε ένα άλλο νεαρό.ήταν κι αυτός στην προηγούμενη πτήση.τον πρόσεξα στη Λάρνακα.ωραίος.ψηλός.συμπαθητικός.γκέι.έχει πάει Μαδρίτη 10 φορές ως τώρα μου λέει.εκεί πάει τώρα(γκομενοδουλειά σκέφτομαι και σίγουρα στη chueca)Μιλήσαμε και γελάσαμε πολύ.δεν ανταλλάξαμε ονόματα φυσικά. δεν έχει σημασία.Λες και θα τα ξαναπούμε μετά από λίγο.γειά σου.επιτέλους άνοιξε η πύλη.καλό ταξίδι.και σε σένα (και να προσέχεις) (κι εσύ)

βρες το γλάρο και κέρδισε μια σαρδέλα

το πιο κάτω είναι δανεισμένο από το group Υποστηρίζω το ρεπορτάζ χωρίς σύνορα και το Στέλιο Κούλογλου στο facebook

Θύμα λογοκρισίας το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα και η Θεματική Βραδιά!

Με επίσημο δελτίο τύπου που εξέδωσε η ΕΡΤ σήμερα, Δευτέρα 12-5, ανακοινώνει τη λήξη της συνεργασίας της με την εκπομπή. Αναλυτικά η ΕΡΤ αναφέρει:

«Έπειτα από συνάντηση του Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ κ. Χρήστου Παναγόπουλου και του Γενικού Διευθυντή Τηλεόρασης, κ. Δημητρίου Γόντικα με τον δημοσιογράφο κ. Στέλιο Κούλογλου, ανακοινώθηκε στον κ. Κούλογλου ότι δεν θα συνεχιστούν στην επόμενη τηλεοπτική σεζόν οι εκπομπές ‘Θεματική Βραδιά’ και ‘Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα’. Η ΕΡΤ ευχαριστεί τον κ. Κούλογλου για τη συνεργασία του.»

Στη συνάντηση ο κ. Παναγόπουλος είπε στον κ. Κούλογλου ότι η συνεργασία με την εκπομπή δε θα συνεχιστεί επειδή απλά... "δεν του αρέσει"...

Το παρασκήνιο της ανακοίνωσης αυτής εξηγεί καλύτερα η επιστολή που προηγήθηκε και εστάλη από τον Στέλιο Κούλογλου προς το γενικό διευθυντή της ΕΡΤ:


ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ- ΕΡΤ


Kύριε Γόντικα,

Εδώ και ένα μήνα περίπου μάταια προσπαθώ να εξασφαλίσω μια επιστολή από την ΕΡΤ, ώστε να βγάλω δημοσιογραφική βίζα για την Κίνα. Μόλις χθες με ειδοποιήσατε μέσω του κ. Αναστασόπουλου ότι η διοίκηση δεν θέλει να προβάλω εκπομπή για την Κίνα. Για το ντοκιμαντέρ «Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες» έχουν γίνει ήδη όλες οι προετοιμασίες (εισιτήρια, διαμονή και εταιρεία παραγωγής στο Πεκίνο), έχει συλλεχθεί αρχειακό υλικό καθώς έχουν γίνει ήδη συνεντεύξεις, όπως με την βιογράφο του Μάο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν «πολιτικοί λόγοι» για την άρνηση σας, θέλω να ελπίζω ότι πρόκειται για παρεξήγηση και σας ζητάω να με διευκολύνετε, γιατί χωρίς δημοσιογραφική βίζα η έρευνα στην Κίνα γίνεται δυσκολότερη.



Εν τω μεταξύ από διάφορες πηγές μέσα στην ΕΡΤ μαθαίνω ότι η εταιρεία δεν θα ανανεώσει την συνεργασία μαζί μου για την ερχόμενη τηλεοπτική χρονιά. Αυτό μου προκαλεί έκπληξη καθώς είναι γενικώς αποδεκτό ότι και οι δύο εκπομπές που παρουσιάζω δεν υστερούν σε ποιότητα των υπόλοιπων του σταθμού. Από οικονομικής πλευράς είναι αποδοτικές λόγω των πολλών διαφημίσεων (έφτασα να έχω φέτος 16 λεπτά διαφημιστικά σποτ μέσα σε μια ώρα), ενώ και από πλευράς θεαματικότητας (5% Μέσος όρος το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα και 4.1% η Θεματική Βραδιά, φέτος) ξεπερνούν κατά πολύ το μέσο όρο της ΕΤ-1.



Ως αιτία για τη διακοπή της συνεργασίας αναφέρεται το περιεχόμενο των εκπομπών μου και ειδικότερα το γεγονός ότι προγραμμάτισα την προβολή της έρευνας για την γενιά των 700 ευρώ και την ακρίβεια, παρότι η διοίκηση μου ζήτησε να την ματαιώσω. Επειδή σε εκπομπές όπως αυτές που παρουσιάζω ο προγραμματισμός (ταξίδια, ντοκιμαντέρ κλπ) ξεκινάει από τον Ιούνιο θα ήθελα να με ενημερώσετε το συντομότερο δυνατόν αν θα συνεχισθεί ή όχι η συνεργασία μας.



9-5-2008

Μετά τιμής,

Στέλιος Κούλογλου.

-------Αλέξιος Παπαδόπουλος------------
Είναι τουλάχιστον απαράδεκτο για την κρατική τηλεόραση να εφαρμόζει τέτοιες πρακτικές και να συμπεριφέρεται έτσι σε μια καταξιωμένη εκπομπή και έναν δημοσιογράφο που τιμά την δημοσιογραφία καθώς και το κανάλι που μέχρι πρότινος συνεργαζόταν με την παρουσία του.
Καθώς λοιπον λίγα αξιόλογα τηλεοπτικά προγράμματα και όλο και λιγότεροι ακέραιοι ρεπόρτερς έχουν μείνει πια στο χώρο της τηλεόρασης, ας δείξουμε εμείς το κοινό τι θέλουμε να βλέπουμε, ας πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας!

Contact Info

Email:	alexpapas7@live.com - info@rwf.gr
Website:	http://www.rwf.gr/

Recent News

http://www.petitiononline.com/RWF1/petition.html

http://www.rwf.gr/newanak-new.php?anakinosis_id=75

Ρεπορτάζ Xωρίς Sύνορα-Reportage Without Frontiers-
http://www.facebook.com/group.php?gid=16363907622&ref=mf

ίσως αύριο βρέξει

Είσαι ένα σύννεφο πάνω από το κεφάλι μου , που με ακολουθά παντού .τινάζω το κεφάλι μου για να σε διώξω .μου μένει ένας πονοκέφαλος και εσύ , να συνεχίζεις να με τυραννάς. σε παλεύω όπως το τσιγάρο που έχω κόψει και φαντάζομαι την κάθε μου ανάσα, ότι την τραβώ μέσα από ένα στριφτό που για φίλτρο έχει το στόμα σου. έτσι ακριβώς. δεν με αφήνεις να ησυχάσω σήμερα.το χέρι μου πάει να αρπάξει το τηλέφωνο. έχει συνωμοτήσει με τ'αυτί μου, που θέλει να σε ακούσει.μα όχι.δεν θα το κάνω.θα τα καταφέρω.όπως έκοψα το τσιγάρο, έκοψα και σένα.ή το ανάποδο; περιμένω μέχρι να 'ρθει πάλι η βροχή. να βρέξει το σύννεφό σου και 'γω , να νιώθω την κάθε σου σταγόνα να με χαϊδεύει, καθώς θα κυλάς μακρυά μου.

σκονισμένες βλεφαρίδες

δεν έχω στείλει ένα δώρο για σένα ακόμα. σε λίγο ξαναρχίζει το ταξίδι. θα σου στείλω ότι σου αξίζει.

υστερία

το γαμημένο το email δεν ερχόταν. και γω έκανα σαν ηλίθια.προσπαθούσα να πω στον εαυτό μου πως και να μην πάρω απάντηση, δεν έγινε και τίποτα , θα βρω τρόπο να συνεχίσω αλλιώς.
"κι αν δεν πήρε το δικό μου email; κι αν κάτι δεν πάει καλά και δεν θέλει ή δεν μπορεί τελικά να πάω και δεν μου λέει κάτι; κι αν αποφασίσει να μου απαντήσει τον άλλο μήνα; θα έχω τρελλαθεί ως τότε δεν υπάρχει σωτηρία! όχι ρε γαμώτο, αυτή τη φορά πραγματικά θέλω να κυλήσουν όλα όπως θέλω εγώ και όπως τα έχω στο μυαλό μου.θα μου απαντήσει; δεν θα μου απαντήσει; και θα μου πει ότι όλα είναι ΟΚ και συμφωνούμε και θα αρχίσω να τα οργανώνω όλα για αυτό το ταξίδι;με τα γερμανικά δεν τα πάω καλά, πως θα συνεννοούμαι; χέστηκα ! μου φτάνει να πάω και θα κάνω παντομίμα."αυτά έλεγα συνεχώς και κόντεψα να με τρελάνω.ώσπου τελικά ήρθε ένα email στο οποίο μου ζητούσε να κάνω λίγη υπομονή ακόμα μέχρι το Μάη...γκρρρρ!πώς θα αντέξω;
μου έχω ήδη υποβάλει και τα ultimatum που μου χρωστούσα.τέρμα το τσιγάρο, όχι καφείνη, χάσε κιλά και ξεκίνα να τρέχεις!θα τα καταφέρω. πότε θα έρθει ο Μάης;κάνω σαν άρρωστη ! θα τινάξω τους ώμους και θα μου περάσει.
αμ το άλλο; που έχω αρχίσει να κολώνω γενικώς όσο περνούν τα χρόνια; απέκτησα και φοβίες τώρα. δεν μου έφταναν τα υπόλοιπα.σήμερα όμως πήρα την αξιοπρέπειά μου πίσω.έκανα ακριβώς αυτό που φοβόμουνα να κάνω χθες. πάει ένας μήνας που έμαθα να τρέχω με το άλογο στην ιππασία. έλα όμως που μου άλλαξε άλογο η εκπαιδεύτρια και γω τα είδα όλα κολυώμενα!? "μα γιατί μου πήρες το Χρήστο;"να γκρινιάζω εγώ.."να τον ξεχάσεις το Χρήστο! από δω και πέρα με τη Σίσσυ! να μου θυμώνει αυτή" και γω με τα μούτρα κατεβασμένα και τα βρακιά χεσμένα, δεν ήθελα με τίποτα να τρέξω, με έπιασε άρνηση. σκεφτόμουνα συνεχώς ότι θα πέσω, ότι θα σπάσω κανένα πόδι ή χέρι τουλάχιστον και αν έρθει και η απάντηση που θέλω το Μάη , πώς θα πάω Γερμανία με τους γύψους.ε; όλα αυτά συνέβησαν χθές.και ω ναι, ντροπή μου, δεν έτρεξα..κόλωσα.δεν το άφησα εκεί το θέμα όμως!έκλεισα και σήμερα μάθημα.είπα σήμερα θα τα καταφέρω ακόμα και αν φάω τα μούτρα μου και όλη τη σκόνη της αρένας. να 'ναι καλά ο παλιός μου γείτονας ο Ν., που στη θηρειώδη μηχανή του είχε κολήσει ένα αυτοκόλλητο "όποιος φοβάται πέφτει και κοιμάται".το θυμήθηκα και την κρίσιμη στιγμή το έλεγα συνεχώς από μέσα μου, είπα και κανα δυο φορές αέρααα,και τα κατάφερα!ουφ.πάει και αυτό.γενικώς με αυτή την τακτική καταφέρνεις να κάνεις πολλά.και χιονοστιβάδα να δημιουργήσεις κατρακυλώντας από τα Πυρηνέα, γιατί ήθελες και συ στα 27 σου να μάθεις σκι, και από βράχο 12 μέτρων να πηδήξεις στη θάλασσα έτσι από πείσμα , γιατί το σκατο-17χρονο πιτσιρίκι λίγο πιο πέρα σε έκοψε για χέστη , (το είδα στο βλέμμα του..έτσι να τ'άφηνα;)και έχουμε ακόμα μέλλον.είναι καιρός να κάνω καμιά ασφάλεια ζωής νομίζω.θα με κληρονομήσει ο γάτος μου ο Περικλής.θα τα πάρει όλα σε σαρδέλες.ουφ θέλω τόσσο πολύ ένα τσιγάρο.στριφτό, κι ας κολλήσει στα χείλη μου με την πρώτη ρουφηξιά.μα δε γίνεται όχι.θα καπνίσω μόνο ένα , στις 9 του Μάη, που μου το έχω τάξει, γιατί θα είναι μια μέρα ξεχωριστή.όλη για χάρη μου.πότε θα'ρθει ο Μάης είπαμε;μετά τον Απρίλη .

το παλιό ρολόι με το αμείλικτο εκκρεμές συνεχίζει ακάθεκτο.χτυπά ψιθυριστά κάθε δευτερόλεπτό και οι στιγμές με χτυπάνε σαν φουσκωμένα κύμματα. χάνω την ισορροπία μου και πέφτω.τις καταπίνω, μου καίνε το λαιμό , τα ρουθούνια, με πνίγουν και τις φτύνω πίσω στη θάλασσα του χρόνου.δεν προλαβαίνω να σταθώ και με χτυπά η επόμενη.με ρίχνει πάλι και με τραβάει μαζί της, με κρατά με το ζόρι στο βυθό.μου επιτίθονται σειρήνες αγριεμένες , που έχουν για πρόσωπο κομμάτια της μνήμης μου.βάζω όλη μου τη δύναμη και παλεύω να βγω ξανά στην επιφάνεια. τα καταφέρνω λίγο πριν μου ξεφύγει η τελευταία φυσαλίδα αέρα που έχει μείνει στα πνευμόνια μου και βγαίνω τρέχοντας στην ακτή. περιμένω , κοιτάζω το χρόνο να χτυπιέται μόνος του στα πόδια μου και τον χλευάζω. σε νίκησα εγώ τούτη τη φορά.

my ship

there is a ship waiting for me
waiting for me to scratch my name on its body
waiting for my farewell

γαμώτο!

το είδα 17 φορές και κάθε φορά είναι σαν να είναι η πρώτη!

7 θανάσιμα αμαρτήματα

κατόπιν πρόσκλησης των Βοργίων...

• Λαγνεία (luxuria)

εξαρτάται ποιον έχω απέναντί μου!
• Λαιμαργία (gula)

προερχόμενη από τη νήσο της Αφροδίτης και του φαγητού, όταν βγω για μεζέδες τότε το θανάσιμο αμάρτημα τελείται αβίαστα!
• Aπληστία (avaritia)

σε κάποιες φάσεις της ζωής μου τα θέλω όλα!τρώω τα μούτρα μου βέβαια, αλλά συνεχίζω ακάθεκτη
• Oκνηρία (acedia)

απεχθάνομαι την οκνηρία (...στους άλλους)

• Oργή (ira )

σπανίως οργίζομαι, όμως όταν συμβεί, περιμένω να ηρεμήσω πρώτα και μετά να επιβάλω ποινές και αντίποινα,για να μην το παρακάνω
• Ζήλεια (invidia)

δεν ζηλεύω, θαυμάζω

• Αλαζονεία (superbia)
δυστυχώς , υποπίπτω στην αλαζονεία. είμαι μια σκέτη bitch όταν το κάνω και το κάνω αρκετά συνειδητά.το ευχάριστο είναι ότι αυτό συμβαίνει μόνο με ορισμένους ανθρώπους και σπανίως.κυρίως όταν έχω να κάνω με εξυπνόβλακες που δεν μπορώ να τους αποφύγω αλλιώς!

αυτά τα αίσχη μου...

θα σφυρίζω αδιάφορα κατηφορίζοντας μέχρι την επόμενη στιγμή , θα πάρω το τραίνο των 25:05 και θα σε συναντήσω μια άλλη φορά

δυο ανάσες χρόνο

κοίταζε το κρυστάλλινο ποτήρι του για δεκαπέντε λεπτά αμίλητος και ασάλευτος.η μόνη του κίνηση ήταν αυτή των βλεφάρων του. διστακτική και σπάνια. ανοιγόκλειναν ελάχιστα και μόνο όταν τον έκαιγαν πια αφόρητα τα μάτια του. είχε μείνει μόνο μία γουλιά. θυμόταν τη στιγμή που ακροβατώντας στην αιχμηρή άκρη της ύπαρξής της, της ψιθύριζε "όπου νάναι φτάνουμε". κι ας της είχαν απομείνει μονάχα δυο ανάσες. "όπου να'ναι φτάνουμε". σήκωσε το βλέμμα από το ποτήρι του και συνάντησε τη ματιά του στον καθρέφτη πίσω από το μπαρ . είδε τα χείλη του να κουνιούνται και να του λένε "μην απορείς.ξέρεις πια τί είναι και τί δεν είναι. αυτό που σε τρομάζει έχει τοποθετηθεί πια στο χρόνο.και ο χρόνος είναι λάστιχο που το τραβάς και ξεχειλώνει.τα πάντα είναι στο τώρα. μην τρέχεις πια να κρυφτείς στο πρίν και στο μετά, είναι μάταιο."

effugium

Το κύμα κτύπησε ξανά. πήρα δύο αποφάσεις για το πώς θα συνεχίσω αφού παραιτήθηκα από την προηγούμενη εφιαλτική δουλειά. η πρώτη απόφαση ήταν παροξυσμική γι' αυτό ακολούθησε και δεύτερη για να αποκαταστήσει την τάξη. πέραν αυτού είπα να φύγω για λίγο, ξεκινώντας από τέλος φεβρουαρίου.θα πάω να δω τα φιλαράκια μου. και επειδή δεν μου έφτανε αυτό και με αφορμή ότι τον απρίλιο πρέπει να πάω σε ένα χωριό του κερατά, σε κάτι δάση βόρεια της βαρκελώνης( δεν έχω ιδέα πώς και με τι θα φτάσω εκεί αλλά θα το δω κάτι σαν mission impossible ) , αποφάσισα να το τραβήξω λίγο παραπάνω.τρεις μέρες μετά, θα μπω στο αεροπλάνο πάλι και θα πάω εκεί που τριγυρνάει το μυαλό μου τα τελευταία τρία χρόνια.το εισητήριο είναι μονής διαδρομής. δε βρήκα ακόμα τη δύναμη να κλείσω επιστροφή.ίσως τα καταφέρω να το κάνω όταν θα είμαι εκεί, αφού χορτάσουν οι αισθήσεις μου.μια απίστευτη αγωνία δεν με αφήνει σε ησυχία. μήπως να αρχίσω να κοιμάμαι νωρίς πάλι; να έρχονται τα αύριο το ένα μετά το άλλο, μέχρι τον απρίλιο.όχι φτάνει.δεν θα χάσω άλλο χρόνο. στο ενδιάμεσο θα κάνω όλα αυτά που παράτησα τόσο καιρό.θα ξαναρχίσω να ζωγραφίζω, θα βγάλω χίλιες φωτογραφίες μέχρι να πετύχω τις εικόνες που έρχονται στα όνειρά μου, θα αποκαταστήσω τη σχέση μου με τη θάλασσα που μου κρατάει μούτρα, θα διαβάσω τα βιβλία που αγόρασα και δεν διάβασα ποτέ, θα ξαναπαίξω μουσική και θα αρχίσω να βγαίνω πάλι.ίσως ξαναρχίσω να νιώθω, γιατί κάπου στην πορεία είχα χαθεί και το μόνο που θυμόμουνα ήταν να αναπνέω.θα πάω να με συναντήσω πάλι. ελπίζω να με αναγνωρίσω.

insomnia

diezδέκαgramosγραμμάριαdetristezaθλίψης,
mezcladosανακατεμέναconμεdosδυοgotasσταγόνεςde lacrimasδάκρυα
yκαιunaμιαverdadcinicaκυνικήαλήθεια.
Saludστηνυγειάμας!ahoraτώραpuedoμπορώverναmeμε κοιτάξω...

Do vale à montanha

Do vale à montanha,
Da montanha ao monte,
Cavalo de sombra,
Cavaleiro monge,
Por casas, por prados.
Por quinta e por fonte,
Caminhais aliados.
Do vale à montanha,
Da montanha ao monte,
Cavalo de sombra,
Cavaleiro monge,
Por penhascos pretos,
Atrás e defronte,
Caminhais secretos.
Do vale à montanha,
Da montanha ao monte,
Cavalo de sombra,
Cavaleiro monge,
Por plainos desertos
Sem ter horizontes,
Caminhais libertos.
Do vale à montanha,
Da montanha ao monte,
Cavalo de sombra,
Cavaleiro monge,
Por ínvios caminhos,
Por rios sem ponte,
Caminhais sozinhos.
Do vale à montanha,
Da montanha ao monte,
Cavalo de sombra,
Cavaleiro monge,
Por quanto é sem fim,
Sem ninguém que o conte,
Caminhais em mim.

24/10/1932
Fernando Pessoa